Werk in Uitvoering

Heimwee als een hond aan je voeten
Hoewel ze al meer dan vijftien jaar terug is in Nederland, hoort ze zichzelf nog wel eens zeggen dat ze in Portugal heeft gewoond. Zeven jaar. Dat ze niet denken dat het een soort tussenjaar of sabbatical was geweest. Nee, het was haar ernst geweest. Er was een baan, een project waar ze met de...
Lees meer
Mag het een zkv meer zijn
Het komt wel eens voor dat ik geen mensen verdraag. Dat het al teveel is wanneer ze langs mijn keukenraam voorbij lopen. Ik trek dan de voordeur open en roep: ‘U bent de zoveelste vandaag. Kunt u alstublieft ergens anders voorbij gaan lopen.’ En dat de nietsvermoedende wandelaar, ‘Oh, dat spijt me’, zegt, vind ik...
Lees meer
Kat en muis
Toen onze kat doodging, liep hij eerst nog met zijn zwart glanzende lijf de tuin in. 's Middags lag hij bij de achterdeur. Zijn kop en bovenlijf hield hij omhoog, zijn fluweel glanzende achterlijf lag bewegingsloos achter hem. Toen ik de deur opende, trok hij zich met zijn voorpoten over de drempel, zijn achterlijf sierlijk...
Lees meer
Steeds meer wit
Het ongelofelijke wordt niet zelden werkelijkheid. Zo zou Remco Campert nooit stoppen met schrijven. Het zou allemaal wat kaler en minder worden maar hij zou blijven schrijven want zonder schrijven kan hij niet leven. Campert maakte allang geen wandelingetjes meer door de buurt om wat hij daar tegenkwam (de wind die waaide, de regen die...
Lees meer
Bats, en klaar is Kees
Steen, schaar, papier is een spelletje met de handen, een nulsomspel, een soort kop of munt, elk kind kent het. Een van de verhalen van Maxim Osipov heet, ‘Steen, schaar, papier’. Waarin een oudere vrouw Ksenia Nikolajevna Knysj, de schoolmeester Sergej Sergejevitsj en Roxana, een zwijgzame jonge vrouw, de rol van een van deze handgebaren...
Lees meer
Een mooi boekenjaar
Het schriftje waarin je de titels van de gelezen boeken noteerde, raakte kwijt. Dus verzamelde je de boeken die in het afgelopen jaar gelezen werden. Je herinnert je de verhalen, de hoedanigheid waarin je ze las, legt ze op tafel. Siciliaanse brieven, Tussen mes en keel en Malocchio van Geerten Meijsing las je ter voorbereiding op een...
Lees meer
Mijn tenen
Ik droomde dat ik de grote teen van beide voeten had afgesneden. Het leven leek me eenvoudiger zonder. Het was in een café waar de tapkast met een houten, nicotinegeel trapje te bereiken was. Mijn tenen had ik er in een oogwenk af, er was geen bloed. Dat leek me een goed teken. Ze zouden...
Lees meer
Een bepaalde urgentie
Je gelooft dat in elk mens het goede zit. Was het al niet zichtbaar, dan toch zal het op zeker moment naar boven komen. Je dacht aan de man die nadrukkelijk zei premier te willen worden van 'alle Nederlanders'. Je leest Goudjakhals (Songs of Freedom), de eerste dertig bladzijden grijpen je al aan. De gedachte dat de...
Lees meer
Grond onder je voeten
'Geluk is geld terugsturen', las ik eens in een artikel in 2015 over de twee broers, Msgane Zeray (17) en Fnan Tesfahans (10) uit Eritrea. Ze waren gelukzoekers, wat dat ook mag inhouden. Hun ouders, veeboeren in Eritrea, stuurden hen met zestienduizend euro naar Londen. Als ze daar werk zouden vinden, zouden ze maandelijks een...
Lees meer
Wij konden naar huis
De nachten waren koud, de ochtenden zonnig waarin we ons comfortabel settelden (als kende geluk geen einde) met een boek of domweg voor ons uitkeken naar de koeien aan de overkant van het meer of luisterden naar het loeien in de wei achter ons. Waarna hij koffie zette en ik een appel at. Om een...
Lees meer
crossmenuchevron-down linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram