Ik denk erover een verhaal te schrijven over een vrouw die haar dagboeken online gaat plaatsen. De vrouw, van een bepaalde leeftijd, denkt dat het wel iets teweeg zal brengen. Ze begint met haar laatst genoteerde aantekeningen. Vandaar terug in de tijd. Ze zal er jaren voor nodig hebben. Het is een vrouw die al doende de dingen leert (notitie: maak haar niet te naïef). Ze zal wekelijks een fragment plaatsen. Maar er is een probleem. De vrouw weet van zichzelf dat er weerzin ontstaat wanneer er iets van haar wordt verwacht. Ook als ze die verwachting zelf heeft geschapen. Hm, denk ik. Het kan wat zijn, dit idee. Maar wat als ze weerbarstig wordt. En waarom zou die vrouw haar dagboeken eigenlijk prijs willen geven?

Ondertussen staar ik naar het lege schap van de bio bananen in de supermarkt. Het schap waar ze horen te liggen, is in bezit genomen door bananen uit Colombia. Ik duw de winkelwagen naar de appels en peren. Ik pak een kartonnetje met vier rode bio appels. Er is geen boodschappenbriefje om me richting te geven. Freewheelend ga ik door de gangpaden. Scoor 12 pakken Oat milk in de aanbieding, een veganistische chocoladereep, vijf puntpaprika's in een plastic zak, vier blikjes kattensoep, een blikje kikkererwten en een pot Griekse olijven. Bij de kassa ontwijk ik de blik van iemand die enkel een pak koekjes hoeft af te rekenen. Ik moet dat idee van die vrouw en haar dagboeken vasthouden.

Buiten verdeel ik de boodschappen over de fietstassen en onder de snelbinders. Onderweg overweeg ik naar de kringloopwinkel die op de route ligt te gaan. Misschien vind ik daar een kleine vintage salontafel, of twee koffiekommen die ik niet kan laten staan.

Thuis leg ik de appels op de fruitschaal, de puntpaprika's in de groentela van de koelkast. Terwijl de ruimte in mijn hoofd voor een verhaal zich doet gelden, ruim ik een plank leeg in de voorraadkast voor de pakken Oat milk. Hoe gewoon dit leven lijkt.

Ik check mijn mobiel, klik Instagram open. Sinds ik daarop ben, loopt mijn schermtijd wekelijks op. Er komt een filmpje van schoolkinderen in prachtige witte bloesjes voorbij, daarboven een rode strik. De camera beweegt langs de gezichten van de kinderen, meest meisjes. Het lijkt een belangrijke dag, maar waarom huilen ze? Sommige kinderen doen zichtbaar hun best niet te huilen. Honderdveertigduizend personen hebben het filmpje geliked (waaronder de naam van iemand die ik ken). Er staat: '... (naam van iemand die ik ken) en anderen vinden dit leuk'. Ik lees verder: 'Today, over 1000 orphans at the AI-Wafa Orphan Village in Gaza gradueted school. They were full of emotion as there were no parents to attend the ceremony because Israel killed them.'

Mijn vinger gaat uit gewoonte naar het open hartje, dat als ik er op tik rood zal kleuren. 'Like it or not'. Ik trek mijn vinger terug, zoek naar een emoticon voor 'niet leuk'. Als er een holle ruimte in me ontstaat die zich drupsgewijs vult met leed van anderen, ga ik bakken. Tahinkoeken met vanille en agavesiroop, amandelmeel en bakpoeder, vegan chocola. En dat ik de hele dag, terwijl ik boodschappen deed, dacht over een vrouw en haar dagboek, deze huilende kinderen onder ogen kreeg, zich een kiespijn manifesteerde die alarmerend wordt. Ik bel de tandarts. Morgenochtend kan ik er terecht. Morgenochtend, als alle wezen in Gaza nog steeds hun ouders zullen missen.