Ik denk vaak aan verhuizen, aan wakker worden in een ander leven. Als ik ergens onderweg een leegstaande boerenschuur zie, denk ik, dat moet te doen zijn. Ik stel het me voor, leven in een boerenschuur, drie bij vijf. Steeds weer dat verlangen terug naar de basis.

Ik ben op mijn best als ik midden in een verhuizing zit. Als de wijnglazen al (of nog) zijn ingepakt, er gedronken wordt uit kleine waterglazen. Het ontbreken van plinten, een ongeschilderde deur, stapels boeken. Er midden in dat hele opengebroken leven een vriendin langs komt. Er samenlopen van omstandigheden zijn. Dat ik even geen rekening hoef te houden met deze of gene,want ik ben aan het verhuizen.

Verhuizen is als overbodige spullen van een tafel vegen. Eindelijk mogen al die opgespaarde kruimels weg.

Vanmorgen kregen we de slappe lach. Hij bij het aanrecht en later samen op de bank. We waren vroeg op, de slapeloze nachten voorbij. We zagen opeens het absurde van alles in. Zo waren we zoekende, zo was er een huis. Nou ja, een appartement, flatje, eerste verdieping. Vanuit de keuken is er een stenen trap van vier treden naar een tuin (zet er maar 'grote' bij). Er werd ons gevraagd of we dit echt wilden. Ja we wilden. Dat verlangen alles achter je te laten, de dag opnieuw uit te vinden. Te springen.

Gisteren probeerde ik een paar woorden op papier te krijgen voor een blog. Las iets over Hans Warren, dacht aan een schrijver die aan zijn zoveelste boek begonnen was. Toen kwam ik ook nog Raymond Carver tegen, 800 pagina’s. Waarom begon ik daar nu toch in te lezen, alsof het een met het ander te maken had. Zijn verhalen over het kleine leven van arbeiders die dan hier, dan weer daar werkten. Dat het leven niets meer van je vroeg dan je niet te settelen. De vrouwen in zijn verhalen werken vaak in wegrestaurants, waardoor ik weer aan De keizer van Gladness moest denken, van Ocean Vuong. Alles vloeide in elkaar over. En ik, die probeer ergens een vinger op te leggen, blijf nergens. Wat zal ik zeggen. Vier wanden, een dak, een deur en een tussenmuur, dan red ik me wel. Geen voorraadkast, geen noodpakket. Elke dag de deur uit om het verwelkomen van alles.

Het gevoel dat iets zich omkeerde. Dat we uit huis gingen. Ik kreeg het opeens te pakken. De kinderen lang en breed op zichzelf, nu wij, zei ik. En dan in het weekend met een tas vol wasgoed naar een van de kinderen. Ha ha. En dat er in die tuin een schrijfhuisje gebouwd zou worden. Dat ik een geweldige schrijfkamer achter me laat om een schrijfhuisje te bouwen. Ha ha ha.

Er was iets wezenlijks gaande, daar lag ik wakker van. Zoveel moois ging er door me heen, ik schreef er niets van op. Want hé, ik was aan het verhuizen.