Op deze foto plukt mijn vader (1922-2005) bloemen voor zijn lief waarmee hij vaak in onenigheid leefde. Maar mooie dagen waren er dus ook, dan plukte hij bloemen voor haar. Zijn naam was Alexander, hij was vader van zeven kinderen die hij nooit helemaal kon bijhouden. Het meest had hij te stellen met zijn vierde kind. Moeilijk in toom te houden, leefde buiten de begaanbare paden. Mijn vader bezocht hem in de verschillende onderkomens in Amsterdam, bracht hem spullen die hij nodig kon hebben. Dit deed hij samen met zijn tweede vrouw, nadat zijn eerste liefde, moeder van zijn kinderen, in 1982 was overleden waarna zijn vierde kind op drift raakte.

Mijn vader was een zachtmoedig man, zo zacht dat hij niet wist wat te doen met al die kinderen. Soms zei hij, 'Ik kan het er niet bij hebben', dan bedoelde hij ons, zijn kinderen die ook dingen met hem wilden doen. In het nieuwe boek van Marijke Schermer In het oog, zegt de vader van de protagonist, Nicola, ook zoiets. Als kind sloot hij haar wel eens op in haar kamer omdat hij haar 'er niet bij kon hebben'. Dan denk ik, 'Ah, het komt dus voor, zo ongewoon is het niet.' De vader in het boek is depressief, slaapt zijn dagen door. Mijn vader was niet depressief maar afwezig. Altijd in de boeken. Op de rand van zijn leunstoel, onderarmen leunend op zijn bovenbenen hield hij een open boek in zijn handen, van Capote, Hemingway, Toergenjev, Anton Koolhaas, Flaubert, Tolkien.

Het kind dat hem de meeste zorgen gaf, was de naar Amsterdam vertrokken zoon die niet helemaal in staat was voor zichzelf te zorgen. Hij kon niet lezen of schrijven. Tot de laatste vijf jaar van zijn leven bezocht mijn vader hem daar jaarlijks, steeds op een ander adres. Toen raakte mijn vader zelf verward in zijn leven.

De laatste keer dat ik mijn vader bezocht, herkende hij in mij zijn eerste lief, noemde me Rika, naar mijn moeder. Het volgende moment vroeg hij. 'Heeft u ook kinderen? En komen die nog bij u thuis?' Daar klonk een gemis in door, gevolgd door een geruststellend 'O, gelukkig!', toen ik het laatste beaamde. Door toedoen van zijn tweede vrouw was hij gebrouilleerd geraakt met de meeste van zijn kinderen. Ook dat komt vaker voor.

Deze foto vonden mijn zus en ik onlangs terug in een map met vakantiefoto's, gemaakt door zijn tweede vrouw die ook ergens zijn lief was. Want wie haar man fotografeert terwijl hij bloemen plukt, moet de liefde gezien hebben. Toch zette ze hem soms buiten de deur. Dan reed hij dagen rond. Het was veel om vader, 'de man van iemand' te zijn.