In 2015 schreef ik me in voor de zogenaamde graslijst voor zkv’s van A.L. Snijders (1937-2021). Zo gauw de schrijver een zkv klaar had, kregen wij, die op de lijst stonden, het als eersten onder ogen. Ik geloofde graag dat het een privilege was. Mijn eerste zkv dat ik via de graslijst ontving, heette Valérie. Ik dacht direct aan Amy Winehouse, maar die kwam er niet in voor. Het ging over een jongensachtig meisje dat de schrijver in 2002 bij een paasvuur in de Achterhoek zag. Een kind dat licht en springerig rond het vuur bewoog, er onderwijl takken opgooiend. Maar dat ook even plotseling stil op haar rug in het gras ging liggen, alsof ze dood was. Hij beschreef hoe een vrouw naast het kind ging liggen en zei: ‘Ik wil dezelfde dingen zien als jij.’

Dertien jaar later liet de schrijver een boomchirurg komen om een berkenboom in te korten. De boomchirurg zei, ‘U schreef eens een stukje over mijn dochtertje.’ Dat dochtertje is nu 21 jaar en studeert. Door deze ontmoeting, schrijft de schrijver, was hij opeens het besef van dertien jaren kwijt. Dat lukt je nooit in het echte leven: jaren laten verdwijnen. Wel in een verhaal. Ik vond dat prachtig en liet dit per omgaande de schrijver weten. Geen idee of de schrijver zelf achter de mailing zat maar wilde dat wel geloven. In reactie op mijn mail ontving ik die dag nog een zkv. Hoewel die niets van doen had met het voorgaande, verbeeldde ik me dat deze alleen voor mij was. Omdat ik zijn stukje mooi vond, hij in een goede bui was, omdat het zondag was, de schrijver dacht: 'Vooruit, het mag wel eens een zkv meer zijn'.