Werk in Uitvoering

Welwillendheid

9 april 2024

Ik moest denken aan de vrouw in het paars die bij de supermarkt de doorgang belemmerde. Ze duwde een winkelkarretje voor zich uit tot ze plots stilhield. Visueel getroffen door de jerrycan desinfecterende handgel, de spuitfles desinfecterend spul en een rol papier bovenop een statafel naast de ingang van de supermarkt. Luid schimpend tegen alle onzin 'dezer dagen' weigerde ze haar karretje met het desinfecterend middel te behandelen. Thuis ging ze ook echt niet vaker haar handen wassen zei ze tegen de man die haar op gepaste afstand in tegengestelde richting wilde passeren. Het was allemaal zwaar overdreven, toch? Vond hij ook niet? Haar paarse gewaad danste om haar heen, ze brieste, perste haar rood gestifte lippen op elkaar terwijl haar hoed links naar beneden zakte.

De man, vermoedelijk een rentenierende leraar Nederlands, keek haar welwillend aan. Het leek me een man die gelooft in ieders welwillendheid. Welwillendheid was de basis waarop hij zijn leven had gebouwd. De vrouw in paars had niets met welwillendheid, zij wilde gewoon haar boodschappen doen. 'Ik ben er helemaal klaar mee' riep ze terwijl ze haar handen in de lucht wierp. De rentenierende leraar Nederlands week iets terug met zijn hoofd, glimlachte, knikte 'Ja, ja, ik begrijp het', en wilde doorlopen. Ook wij die buiten stonden wilden graag door. De vrouw was de man dicht genaderd, dichter dan wij, de omstanders konden verdragen. Hij was te beleefd, zoals alle welwillenden. Hij deed een paar stappen terug.

Wij, de omstanders, blikten vragend naar elkaar. Moesten we hier iets aan doen, moesten we de vermoedelijk rentenierende leraar Nederlands ontzetten? Moesten we de vrouw in paars overmeesteren, haar wijzen op haar overtredingen? We schoven wat met onze karren heen en weer, liepen rondjes over het trottoir, keken nadrukkelijk op onze boodschappenbriefjes alsof we die uit ons hoofd moesten leren. De vermoedelijk rentenierende leraar Nederlands probeerde al knikkend, glimlachend haar te bewegen door te lopen, de ingang vrij te maken. De vrouw in het paars week niet van haar plaats. De rentenierende leraar niesde plots in de holte van zijn arm. Wij weken allen nog wat terug. De tijd stond stil, ik dacht aan asperges en eieren.

Toen waagde ik me op minder dan de helft van de toegestane afstand, (want het is raar om op anderhalvemeter afstand te vragen of je er 'even' langs mag) en zei, 'mag ik er even langs?' De vrouw in paars trok haar hoed recht, brieste 'zijn we nou helemaal' en duwde haar karretje de winkel in. Wij, de omstanders gingen ieder op anderhalve meter van elkaar achter haar aan. De vermoedelijk rentenierende leraar Nederlands bewoog zich knikkend en glimlachend naar buiten.

 

 

(Amadeo Modigliani 1884-1920)

(12/04/2020)

crossmenuchevron-down linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram