Dit is geen blog
Wo. 11 november,
Om 0.5:45 uur opgestaan. Mijn geest helder. Ik ga het nu niet hebben over mijn schrijfmodus, die sinds de verhuizing in de soep gelopen is. Door pure wanhoop word ik door dit (heerlijke) appartement gedreven op zoek naar die ene plek waar ik me alleen waan. Die is er niet. We overwegen een bed in de kamer, de slaapkamer mijn werkkamer. Een opklapbed, ik zag het bij vrienden in Amsterdam. G. heeft er slapeloze nachten van. Ook overwegen we het Japanse slaapcomfort. En futon met houten onderstel, geen slaapbank, maar wel als zodanig te gebruiken. Dan zouden we onze comfortabele rode bank weg moeten doen. Het is op dit punt dat we nog wat tijd nodig hebben.
Dat ik al weken vroeg opsta om uren voor mezelf te hebben, stille uren. Mijn hoofd leeg, de focus die er ontstaat om te werken. Zoals aan een interview, waarvan ik afdwaal en opnieuw inzoom. Mijn werktafeltje heb ik in de afgelopen weken drie keer verplaatst, er een plant omheen gedrapeerd. Een persoonlijke toon, die wil ik eraan toevoegen, aan het interview. Hoe ik herschrijf & herschrijf, het is gewoon verschrikkelijk. Een schrijfster zei eens tegen me: 'Je moet het gewoon opschrijven. Bam! zo op papier. Je moet het niet te mooi, te literair willen maken.' Hoe je niet anders kunt.
Daarom dus sta ik vroeg op om te schrijven, te herschrijven, aantekeningen verwerken. Maar wat ik doe is water in de waterkoker doen, tanden poetsen, spoelen met kokosolie, vit. pillen nemen. Denk dan aan de huistarts, dat ik zijn voorgeschreven med. voor boezemfibrileren niet gebruik. Vind dat ik een afspraak moet maken om hem te laten weten dat ik niet onwillig ben, me zonder med. beter voel. Dat ik sinds enkele weken aan sport doe, cardiotraining, krachtoefeningen. Dat het goed gaat. Maar daarvoor ga je niet naar de dokter.
In de woonkamer kleed ik me aan, G. slaapt nog. Met een theebeker in de hand kijk ik door een kier in de gordijnen naar buiten. Een lege bus dendert voorbij. Het is 0.6:42 uur. Ik ga achter mijn werktafel zitten, spreek de ruimte in mijn hoofd aan, zoek zinnen. Kijk, woorden stromen uit mijn pen, ik laat inkt uitvloeien (kijk hier begin je het alweer te mooi te maken) tot woorden, druppel woorden papier. Vlot en glanzend (ik ga nog even door) door vochtige inkt. Maar dan.
Achter me hoor ik kraaien roepen, crow, crow, of ka ka. Trek het gordijn aan de tuinkant open, zie ze gaan. De lucht en stilte doorklievend, in formatievorming niet onderdoend voor spreeuwen. Het is 0.8:15 uur. Meer dan drie uur heb ik verspild met dingen die ik niet laten kon. Discipline. Onzichtbare tijd verspild aan berichten op internet, korte filmscènes bekeken (sound of), ze een tweede maal bekeken om me het hele verhaal voor de geest te halen. Ik kauw stukken appel weg, laat mijn thee koud worden. Hoor G. uit bed komen, klap mijn laptop dicht. Ga schrijven in dit notitieboek, alsof ik al die tijd zat te schrijven terwijl ik Ik zou graag teruggaan in de tijd van Judith Hermann zat te lezen. Met potlood steeds maar strepen en omcirkelingen bleef aanbrengen. Dat dit boek van Hermann mijn schrijven, mijn verlangen tot iets versterkt. Ben ik de verpersoonlijking van AI? Alles wordt vergaard en opnieuw weergegeven.
Hermann vertelt een verhaal over haar tachtigjarige schoonouders die twee dagen van de radar verdwenen. Ze hadden een pensionkamer gereserveerd op 80 km van hun huis, ze kwamen er nooit aan. Tot ze opeens weer terug waren, hun auto weer voor het huis stond. Niemand weet 'tot op de dag van vandaag' waar ze geweest zijn. "We weten het niet omdat ze ons het niet verteld hebben." Hoe verhalen zich vormen door de dingen die niet gezegd worden, schreef ik in de kantlijn.
Disclaimer: Dit zijn dagboekaantekeningen, (de schrijfster bestaat echt).



