Ik sta voor het keukenraam en kijk de straat in. De zon schijnt, de straat is lang. Een man en vrouw lopen richting parkeerplaats. De man draagt slippers en een bierkrat met lege flessen. Hij loopt alsof hij zich een weg baant door een berg dorre bladeren, links - rechts uithalend met zijn voeten. De vrouw is klein maar stevig. Let wel, dit is geen oordeel. Ze verplaatst haar voeten met beduidend meer inspanning. Aan haar linkerhand wappert bij iedere stap een verfomfaaide gele plastic boodschappentas. Ik ga iets van het raam afstaan zodat ze niet zien hoe ik hun nastaar. Al lijken me het geen mensen die achterom kijken.

Arnon Grunberg had het in een voetnoot eens over het mysterie van de mens, wat ik noteerde. Volgens hem houden we zoveel van onszelf dat we het zicht op de ander verliezen. Tenminste, ik geloof dat hij dat ermee wilde zeggen. Het was in het jaar dat het kabinet bijna viel over de bed, bad en brood regeling. Nu struikelen we al maanden over een minister die mensen behandelt als ongehoorzame kinderen die gestraft moeten worden. De dood of je leven, meer keuzes zijn er niet.

En dan de zee. Als ik aan de vloedlijn sta, wil ik erin, golven trotseren, spelen met de stroming. Nooit zag ik wankele bootjes in nood, iemand aangespoeld. En al die vissen, mosselen, garnalen, kreeften, gevoed met hetzelfde water waarin duizenden mensen verdronken, je ziet het niet. Dat de bodem van de Middellandse zee een massagraf is. En dat je soms ook nergens aan wilt denken, maar geen vis meer eet.

Dus observeer ik met enige bewondering die kleine vrouw met haar plastic boodschappentas. Dat ze haar zaken op orde heeft, wist waar ze die tas vandaan moest halen. Dat ze zei, ‘We gaan boodschappen doen.' En de man het bierkrat met lege flessen pakte, zij uit de gangkast een plastic boodschappentas haalde. Zelf weet ik nooit wanneer ik boodschappen zal doen, nooit een tas voorhanden.

Dan stel ik me voor dat ik nu het raam open doe, ze iets naroep. Iets over de zee, dat de zee het einde is. Hoe vertel je dat er een groter belang is.

Vonne van der Meer begint een van haar verhalen zo: 'Een sterk verhaal was wat ik nodig had. Sterke verhalen hadden me al eerder een dienst bewezen, meestal werd ik op mijn woord geloofd.' Lees haar bundel Aan haar lippen. Haar wijze van observeren is menselijk beschamend. 'Ze droeg korte sokjes, ook wit, waardoor haar blote benen nog bruiner leken. Mijn blik gleed omhoog van haar non-descripte instappers naar een kuitlange overhemdjurk van spijkerstof, een driekwart regenjas, ook grijsblauw. Het paste bij elkaar, het was heel en schoon maar daar was dan ook alles mee gezegd. Zij was het niet, zijn weekendmeisje, uitgesloten, daarvoor kende ik Hans te goed.' Het dient ergens toe, observeren. Al was het alleen maar om jezelf te leren kennen.

Ondertussen helt de man meer achterover, lijkt het krat zwaarder, slaan zijn voeten verder uit. Kijk, nu zegt hij iets tegen de vrouw. Raakt daardoor uit zijn koers, botst bijna tegen haar aan. Zijn rechtervoet vangt nu een voetbal uit onverwachte hoek. Hola, hola, dan herstelt hij zich. Zij geeft hem een por. Nu lachen ze beiden. Wat ik nu pas zie, is dat ze zich ergens op lijken te verheugen. Ja, er is een duidelijk verheugen. De man opent de achterklep van een blauwe auto, zet het kratje erin. Hij houdt de klep omhoog, de vrouw legt haar lege boodschappentas erbij. De klep wordt gesloten en man en vrouw verdwijnen ieder naar hun eigen instapzijde in een perfect uitgevoerde choreografie. Autoportieren klappen synchroon dicht.

Ik noteerde: 'Een miljoen lijken in zee doet de zalm er niet minder om smaken, concludeerde Grunberg. "Dat wij desondanks zo ontzettend veel van onszelf houden is een mysterie. Of zelfverdwazing. Of overlevingsinstinct."' Ik staar de lege straat in, denk brood, bad, bed. In die volgorde.

Waar ik ook elk jaar stil van word, is het grote aantal platgereden padden die, als vielen ze van grote hoogte te pletter, het wegdek bedekken. Dat het dan weer lente is.