Rudy Kousbroek prees in een van zijn essays in De archeologie van de auto, de 2CV als een wagen die gespeend was van elke pretentie, een vervoermiddel gelijk aan de eenvoud van een keukentafel, bed of koelkast.
We waren nog nooit zo zorgeloos op vakantie gegaan, er was niets hoog te houden, het was wat het was. Op die laatste mooie zomerdag in augustus 2014 stonden we om vijf uur op. Sjorden de koffer op het bagagerek van de 2CV en zochten met onze voeten een plaats tussen de plastic kledingzakken, proviand en onder stoelen weggepropte slaapzakken. We vroegen ons niet af of het huis goed was afgesloten, of alles wel meegekomen was, we vertrokken gewoon. Zoon plugde de minispeakers in op zijn iPhone. Terwijl we de snelweg richting Arnhem opreden vulde David Bowie’s , Ground control to Major Tom de ruimte van het Eendje. ‘Ik heb de landkaart op tafel laten liggen, riep plots de Dochter, kunnen we nog terug?’.
‘Er is geen terug.’ zei de man achter het stuur, en duwde het pookje naar de vierde versnelling.
Take your protein pills and put your helmet on (gitaarslag: djungdjungdjungdjungdjung), zongen en djungden we. Het geluid van de klapperende raampjes, het wapperende doek boven ons hoofd versterkte het gevoel van onoverwinnelijkheid; For heeeere am I sitting in a tin can.
In Maastricht zochten we een NL sticker voor op de Eend want we zouden de grens overgaan. We dwaalden wat rond en kwamen uit bij Boekhandel De Tribune in de Kapoenstraat. Metershoge boekenkasten langs de wanden, boekentafels in het midden en overal waar een tafeltje kon staan, stond er een, vol met boeken. Een grote collectie kunst- en fotoboeken en veel originele Engels-, Frans- en Spaanstalige uitgaven van onder meer Celan, Marques en Woolf. Ik schoof langs de kasten terwijl de man met de boekverkoper onderhandelde: ‘Kun je er niet een máken dan’, hoorde ik hem zeggen. Waarop een onzekere lachje van de boekverkoper klonk: ‘Nu? Ja, eh, dat zou wel kunnen.’ Van een afstand zag ik de boekverkoper zich terugtrekken achter een stapel boeken, waar de computer stond.
De man ging pal achter hem staan, begon aanwijzingen te geven waarop gegoogeld zou kunnen worden. Ik riep: ‘Dan moet je er wel een boek bij kopen.’ Dat liet ie beter aan mij over, zei de man. Natuurlijk snakte ik naar een groot literair werk maar raakte verward door zoveel aanbod en koos een boek van een schrijfster (een naamgenoot) die door haar man ‘De schrijver’, (die een huis in Frankrijk heeft) aan de kant was gezet. En daar had ze een boek over geschreven, over De schrijver dus. Hoe hij haar opeens uit zijn leven had geweerd. Het boek verleidde me zoals op een verjaardag het smoezeligste gebakje me kan verleiden (als er maar veel slagroom in zit). De smaak van zo'n gebakje, blijkt gelijk het boek, altijd tegen te vallen.
’s Avonds misten we bij Bastogne in België een afslag en reden Luxemburg binnen waarvan we nog zo gezegd hadden dat we daar niet heen wilden. De dag daarop begon het te regenen en het hield maar niet op. Regenwater sijpelde door de kieren boven het dashboard en bij de deuren naar binnen. Maar het gaf niet. We hadden een NL sticker en niets te verliezen.
