De kinderen vonden een duif op straat. Ze gingen ermee naar het huis van de kunstenaar. Ze deden de duif in een doos, gaven hem druppels water en stukken brood. Af en toe kraste de duif met zijn poten over de kartonnen bodem van de doos, ritselde met een vleugel. De kinderen gingen naar bed, de kunstenaar vergat de duif. De volgende ochtend zat de duif op het hoofd van een houten beeld in de achterkamer. De kunstenaar pakte een houten paneel, kwasten, verf en begon te schilderen tot de duif van het beeld omlaag viel. Later kwamen de kinderen, ze joegen de kat de kamer uit, begroeven de duif in de tuin. Ze legden er een tak op, zetten er een schaaltje water bij voor je weet maar nooit.

Er is een zkv van A.L. Snijders waarin hij schrijft over dier, mens en het evenwicht der dingen. Weet dat de poezen van Snijders nooit door het raam naar buiten keken, ze keken altijd naar binnen. Hij schreef:

'De mezen ben ik dit jaar vergeten, de katten niet. Die zitten elke dag ’s morgens vroeg voor het raam en kijken naar binnen. Ze hebben ergens geslapen waar ik geen weet van heb – in schuren, op zolders, in kelders. Als ze me zien weten ze dat ik met vlees en brokjes naar buiten kom. Ze weten niet dat ze onlangs het onderwerp van onderzoek waren. Wetenschappers hadden berekend dat ze ’s nachts grote ravage aanrichten in het dierenrijk. Iedere kattenhouder zou maatregelen moeten nemen om een ramp te voorkomen. Zoals gewoonlijk schrok ik wakker in schaamte. Ik heb mijn hele leven katten gehad. Ze hielpen me in mijn strijd tegen de muizen. Op hun beurt vonden ze vaak de dood bij het oversteken van de straatweg. Ik dacht zonder te denken dat er sprake van evenwicht was. Maar nu de wetenschap er zich mee bemoeide begreep ik dat we weer beland waren in het gebied van het nieuwe evenwicht. Ik hing vetbollen op, de mezen die ik dit jaar nog niet gezien had waren binnen een kwartier aanwezig. Ik vertrouw het wel voor deze winter. De sterke mezen zullen zich redden, evenals de sterke muizen. De katten worden door mij geholpen en ik kan altijd aankloppen bij de thuiszorg als ik me vergist blijk te hebben in de winterkou. Er is daar altijd wel iemand die mij kan helpen met hakken. Terwijl hij hakt, lees ik een gedicht van Jan Hanlo voor.

Wat zal ik voor je kopen, zoon?

Een kat? een sterfelijke witte muis? een wat?
Een vriendje uit de Oriënt? een slaaf?
Een zwarte raaf uit Duitsland? of een rat?
Een hond die goed gezond is? of een fluit?
Een mandolien in hoes? of een machien?
Een wereldbol? misschien een wiel?
Misschien een bombazijnen bloes?
Of het profiel van Dante?'

pluimen van schuim op de golven
die met de wind mee aanspoelen