Werk in Uitvoering

De aanwezigheid van een zwarte kat

9 april 2024

Dit is een katachtig portret. De ogen, het soepele zwart van de haren, de lome lijnen. En de zwarte jurk, waarin het vermoeden van een gebogen arm, lome benen. Sinds een paar dagen zie ik in alles een katachtige verschijning. Kijk ik nog eens, zie ik ook wel dat dit een dame is, een dichteres zelfs, Anna Achmatova.

Je had niet gedacht dat je aan een kat gehecht zou raken. Je waardeert ze om hun eigenheid, hun eigen weg gaan. Katten kunnen heel goed zonder jou als je dagelijks het voerbakje maar vult. Zoals Maupie. Hij was dertien jaar lang onze zwarte kat. Van een kat is nooit te achterhalen wat ze uitgespookt hebben. Het ene moment loopt hij gewoon naar buiten, niet veel later komt hij met slepend achterlijf tot aan de achterdeur. Waar hij zich op de mat neervlijde, wachtend. Altijd geduldig, je hoorde hem nooit mauwen om iets wat hij wilde. Bijvoorbeeld dat die deur open ging, zodat hij met zijn wrakke lijf naar binnen kon.

Maupie was zo zwart als de haren en de jurk op dit schilderij. Als hij op de bank, of op bed lag, kon je zijn contouren niet herkennen, enkel dat zwart. Hij was een slome kat, liet zich nergens door opjagen. In plaats van rennen, ging hij zitten. Wachten tot het gevaar waarvoor gerend moest worden geweken was, daarna ging hij verder. Met dat soepele loopje van hem. Als hij liep maakte hij indruk. Sloom, loom, soepel, de James Dean onder de katten. De loop van een panter, soepel vanuit de schouders. Nog nooit een kat zo bedaagd zien lopen, stap, voor stap, voor stap... wiegend naar het bakje eten. Of naar de gangdeur, waar hij voor ging zitten totdat iemand hem opendeed. Dan verwaardigde hij zich tot een zekere vlotheid over te gaan. Nam in een paar geluidloze sprongen de trap naar boven. Waar hij bovenaan de trap ging zitten tot er iemand boven kwam. Dan, in panterloopje, (soepel vanuit de schouders, geen haast), naar de badkamer. Daar sprong hij, (je dacht niet dat hij het kon) in de badkuip. En jij zette dan de kraan een beetje open, zodat er een dun straaltje water uitkwam. Dan zette hij het op een drinken, slobberend met dat opvallend roze tongetje in al dat zwart. Hij nam er de tijd voor, je kon ondertussen wel wat anders gaan doen, of wachten. Maar dat hoeft je nu niet meer. Maupie is gestorven. Hij is nu een plekje in de tuin, waar ik steeds even naar kijk, of het blijft. Ja, dat blijft, de gedachte aan de aanwezigheid van een zwarte kat.

'In de hete keuken pletst hij water,
Telt de losse planken, rij voor rij.
Glipt dan met zijn glanzend zwarte baardje
Aan het kleine zolderraam voorbij -'

(uit: Achmatova Werken)
Schilderij Modigliani

 

21 februari 2021

crossmenuchevron-down linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram