Wo. 11 november
Vanmorgen om 0.5:45 uur opgestaan. Mijn geest helder, focussen op tekst. In dit geval een interview. Ik ga het nu niet hebben over mijn schrijfmodus, die sinds de verhuizing (dec. '25) in de soep gelopen is. Door pure wanhoop wordt ik door dit (heerlijke) appartement gedreven op zoek naar die ene plek waar ik me alleen waan. Die is er niet. We overwegen een bed in de kamer, de slaapkamer mijn werkkamer. Een soort opklapbed, ik zag het bij vrienden in Amsterdam. G. maakte ettelijke tekeningen, heeft er slapeloze nachten van. Nu overwegen we het Japanse slaapcomfort. En futon met houten onderstel, geen slaapbank, maar overdag wel als zodanig te gebruiken. Dat zou betekenen dat we onze comfortabele rode bank weg moeten doen. Het is op dit punt dat we nog wat tijd nodig hebben.

Dat ik al weken vroeg opsta om uren voor mezelf te hebben, stille uren. Mijn hoofd leeg, de focus die er ontstaat om te werken aan wat geschreven moet. Zoals een interview, waarvan ik afdwaal en opnieuw op inzoom. Ondertussen heb ik mijn werktafeltje in de afgelopen weken drie keer verplaatst, heb er een plant omheen gedrapeerd. Een persoonlijke toon, die wil ik eraan toevoegen. Hoe ik herschrijf & herschrijf, het is gewoon verschrikkelijk. Er was een schrijfster die me eens zei: 'Je moet het gewoon opschrijven. Bam! zo op papier. Je moet het niet te mooi, te literair willen maken.'

Daarom dus sta ik vroeg op om te schrijven, te herschrijven, aantekeningen te verwerven. Maar wat ik doe is water in de waterkoker doen, tanden verzorgen, spoelen met kokosolie, vit. pillen nemen, voor G. klaarzetten. Denkend aan de huistarts, dat ik zijn voorgeschreven med. voor boezemfibrileren niet gebruik. Dat ik een afspraak moet maken, dat denk ik, om aan te tonen dat ik niet onwillig ben maar ma zonder med. beter voel. Hem vertellen dat ik sinds enkele weken aan een soort sport doe, cardiotraining, krachtoefeningen. Dat het goed met me gaat. Maar daarvoor ga je niet naar de dokter, zo denk ik.

En dan aankleden in de woonkamer, G. slaapt nog. De wasmachine aanzetten, een appel wassen en in acht partjes snijden, thee inschenken. Met theebeker in de hand door een kier in de gordijnen aan de voorkant naar buiten kijken. De bus van 0.6:47 uur dendert voorbij zonder passagiers. En dan gaan zitten, de ruimte in mijn hoofd waar zich de zinnen vormen aanspreken. Waaruit woorden stromen als ik mijn pen op papier zet, de inkt laat uitvloeien (kijk hier begin je het alweer te mooi te maken), woorden maak. Vlot en glanzend (ik ga nog even door met mooi maken) van de vochtige inkt. Maar dan.

Kraaien achter me roepen crow, crow, of ka ka, zwermen in formatie door de lucht. Trek ook dit gordijn aan de tuinkant open, zie ze gaan. Ze doorklieven de stilte en de lucht, niet onderdoend voor spreeuwen. En zie het is 0.8:15 uur. Ik heb meer dan drie uur verspild met dingen doen die ik niet laten kon. Discipline, daar ontbreekt het aan. Een uur, minstens heb ik verspilt aan berichten op social media, korte filmscènes bekeken (sound of), ze een tweede maal bekijken om me het hele verhaal voor de geest te halen. Ik kauw stukken appel weg, laat mijn thee koud worden. Hoor G. uit bed komen, klap mijn laptop dicht. Ga schrijven in dit notitieboek, de indruk wekkend dat ik al die tijd zat te schrijven terwijl ik Ik zou graag teruggaan in de tijd van Judith Hermann zat te lezen. Met potlood steeds maar strepen en omcirkelingen bleef aanbrengen. Dat dit boek van Hermanns mijn schrijven, mijn verlangen tot iets versterkt. Ben ik nu een verpersoonlijking van AI? Alles wordt vergaard en weergegeven.

Hermann vertelt een verhaal over haar tachtigjarige schoonouders die twee dagen van de radar verdwenen. Ze hadden een pensionkamer gereserveerd op 80 km van hun huis, ze kwamen er nooit aan. Tot ze opeens weer terug waren, hun auto weer voor het huis stond. Niemand weet 'tot op de dag van vandaag' waar ze geweest zijn. "We weten het niet omdat ze ons het niet verteld hebben." Hoe verhalen zich vormen door de dingen die niet gezegd worden schreef ik in de kantlijn.

Disclaimer: Dit geen blog. Dit is een dagboekaantekening (met weglating van de echte namen).