Door het open raam hoor ik iemand op klompen lopen,  geklos van hout op steen. Het is lente, tuinen worden wakker geschud. Ik lig achter verduisterde ramen. Migraine trekt zich niets aan van mooi weer, treft heerser en onderdaan. Julius Caesar, Kant, Freud en J.J. Voskuil, werden gegeseld door migraine aanvallen. Frida Vogels had waarschijnlijk ook last van migraineuze aanvallen als ze in haar dagboek schreef dat ze die dag niets had kunnen doen: ‘in bed gelegen met een gevoel van algehele malaise en misselijkheid’. Terwijl ik de bonkende energie in mijn hoofd met een ijskompres temper, denk ik aan de bril van mijn broer. Toen hij nog leefde dacht ik amper aan hem, nu zwerft hij door mijn gedachten.

Op een ingelijste foto aan de muur staat hij linksonder als peuter ruggelings tegen de rokken van mijn moeder gedrukt. Zij houdt een baby in haar armen. Hij vindt houvast in de stof van haar rokken. Met toegeknepen ogen, zijn hoofd scheefhoudend, kijkt hij (nog zonder bril) omhoog naar de fotograaf.
De Finse schrijfster Pirrko Saisio schreef over haar vader. Hoe ze na zijn overlijden een plastic tasje meekreeg met zijn bril en ondergebit. Thuis, het tasje op schoot, vraagt zij zich verwezen af wat er ‘met de tanden en brillen van dode mensen wordt gedaan.’ Toen dacht ik aan de bril van mijn broer. Waar die is gebleven.

Terwijl ik door een wak onder het ijs schuif, denk ik aan zijn bril. Hoe deze bij het neerkomen van zijn lichaam op het asfalt van zijn hoofd gevlogen is. Later door een gemeentewagen werd weggeveegd. Of had een ambulancebroeder het verwrongen montuur van zijn gezicht genomen, in een zakje gedaan (niemand om het aan mee te geven).
En ik dacht aan facebook, dat ik daar vanaf wilde. Wat die dingen met elkaar te maken hebben, mijn broer en facebook. 

Om Zuckerberg en Trump wilde ik van  facebook af. En het tijdrovende plaatsen van berichten, bijhouden van reacties, vrienden accepteren of afwijzen (het idee). Alsof er iets van afhing. Kijken of er geliked wordt. Als een kind dat om aandacht vraagt. ‘Mama, mama, kijk, met losse handen!’ Like, like, like! Er waren 1.746 vrienden, waarvan ik er 1.721  nooit in de ogen keek, een borrel mee dronk. Het kwam me opeens zo vreemd voor, dat leven met virtuele vrienden. Dat dit het leven is.

‘Wie een statement wil maken over de manier waarop we leven, moet nooit vergeten het woord ‘ook’ te gebruiken. Want voor alles dat iemand ergens ter wereld doet, is er óók iemand die het tegenovergestelde doet. Voor iedereen die op rechts-radicale partijen stemt is er óók iemand die niet op ze stemt - sterker nog, meer mensen stemmen niet op ze. Er zijn meer mensen níét dan wel op sociale media actief.’, schrijft Joost de Vries in een voorwoord bij De cultuur van het narcisme door Christopher Lasch. Kijk, nu zie ik het ook. 

Jan Hanlo, die een periode lesgaf, schrijft ergens over het voornemen om zijn leerlingen in de ogen te kijken zonder blozen. Dat als je elkaar in de ogen kijkt, er iets ontstaat van verbinding. Dat je dat wilt, kijkend naar dat jongetje met die toegeknepen ogen linksonder op de foto, verbinding.