Waar blijft hij nou, dacht ik. We waren vroeg opgestaan en dronken koffie. De deur naar de tuin stond open. De kat keek vanaf de bank door de open deur naar buiten. Van de bladeren van de plataan drupte regenwater op het gras. Er hing een stilte in de lucht als van zomerochtenden lang geleden, toen we allemaal in dezelfde tijd nog dezelfde dingen deden. Ik las de weekendcolumn van Merijn de Boer, en toen wist ik niet meer waar hij gebleven was. Dat gebeurt wel vaker. Als ik lees verlies ik dingen en mensen uit het oog. De Boer schrijft hoe hij in een klap aan 105 deeltjes Privédomein komt. Een oud-diplomaat had hem een krap jaar terug gemaild, nadat hij in een van zijn columns had gelezen hoe gek hij op Privédomein deeltjes is, dat hij zijn verzameling mocht hebben. Hij schreef erbij dat hij niet te lang moest wachten, dat hij al achtentachtig was. In die column ging hij die boeken dus in Den Haag ophalen. 

Hij reed met zijn auto naar het opgegeven adres. Dat bleek niet te kloppen, maar met ‘enige deductie’ kwam hij er toch. De oud-diplomaat was een aardige man. Ze dronken water uit blauwe glazen. Tussen de verzameling zaten verschillende delen die hij al lang wilde hebben, maar ook onbekende, met titels als, Geheim dagboek van een puritein of Adder onder de adders, die hij direct begon te lezen, zo schreef hij. Daarin kwam hij veel schrijversnamen tegen die hij niet kende. Ik was een beetje jaloers. Ik wilde dat iemand mij mailde. Dat ik bijvoorbeeld alle boeken van Natalia Ginzburg mocht komen ophalen (eigenlijk heb ik ze allemaal al). Of een hele serie van onbekende schrijvers. Ik wilde onbekende schrijvers leren kennen. Of doe maar alles van Frida Vogels, want daar heb ik er verschillende van uitgeleend en sindsdien mis ik ze. 

In de tuin zongen wat vogels. Ik meende een merel, mus en duif te herkennen, al weet ik niet echt hoe een mus klinkt. Tsjilpen geloof ik, ja dat hoorde ik, tsjilpen. Daarbovenuit klonk opeens een tjiptjiptjiptjiptjip, gevolgd door een hoge langgerekte fluittoon. Waarna het tjiptjiptjiptjiptjip weer begon. Het was toen dat ik dacht, waar blijft hij nou? Want ik wilde tegen hem zeggen, hoor je dat? Maar hij was er niet. Voordat ik in die column verdwaalde, hadden we afgesproken te gaan wandelen, een stuk van het Pieterpad te lopen. Toen dacht ik weer aan die 105 Privédomein deeltjes die Merijn de Boer ten deel vielen. In gedachten telde ik het aantal deeltjes dat een plank in de boekenkast op onze slaapkamer vulde. Ik denk dat het er zo’n vijftig zijn. Alles van Paul Léautaud, Maurice Sachs, August Strindberg, Annie Romein Verschoor, Gerrit Komrij, Toergenjev, Canetti, Julien Green, Virginia Woolf, Claire Goll, Flaubert, Sartre, Nathalie Sarraute, Clarice Lispector. Te veel om hier te noemen. Weer luisterde ik gespitst of ik hem in huis hoorde. Toen herinnerde ik me dat hij had gezegd eieren te gaan halen bij de Aldi aan het eind van de straat. Gebakken met kleine tomaatjes en verse basilicum zou hij daarmee de broodjes beleggen die we mee zouden nemen op onze wandeling.